Ik kreeg een mailtje en voelde meteen een golf door mijn lijf gaan. Blijdschap. Adrenaline. Opluchting. Eindelijk.
Ik las de zin twee keer. Alsof ik even moest controleren of ik hem niet zelf had verzonnen.
Lange tijd was Volg je hart vooral iets van binnen. Een idee. Een verlangen. Een stem die terug bleef komen. Een verzameling gedachten, ervaringen, twijfels, inzichten en zinnen die langzaam hun plek vonden.
En nu is het boek niet meer alleen een document op mijn laptop. Het is onderweg naar papier.
Schrijven was voor mij geen makkelijk proces. Het vroeg meer van mij dan ik van tevoren dacht. Je stelt je kwetsbaar op. Je kiest wat je wel en niet laat zien. Je kijkt terug, voelt, schrapt, herschrijft. En dan komt het punt waarop je niet meer kunt schuilen achter “nog even”. Dan moet je vertrouwen.
En omdat dit buiten mijn comfortzone ligt, heb ik me in dit proces ook best weleens onzeker gevoeld.
Niet alleen over zinnen of hoofdstukken, maar over de grotere vraag die onder alles lag: wat als dit allemaal tot niets leidt? Wat als ik al die tijd, energie en kwetsbaarheid in iets stop, en het uiteindelijk nergens op uitloopt?
Die mail van vandaag voelde als bewijs dat het niet in het luchtledige is gebleven.
Dat het niet “voor niets” was.
Dat er, ondanks alle twijfel, toch iets tastbaars is ontstaan.
Volg je hart is geboren uit mijn eigen zoektocht naar richting, draagkracht en betekenis. Uit momenten waarop ik voelde dat iets anders moest, maar nog niet wist hoe. Uit ervaringen waarin mijn hoofd bleef zoeken naar zekerheid, terwijl mijn hart allang wist welke kant het op wilde.
Het boek gaat over opnieuw leren luisteren naar wat klopt. Over twijfel niet meteen zien als zwakte, maar als signaal. Over kleine, eerlijke keuzes die je stap voor stap terugbrengen naar jezelf. Over dat moment waarop je leven aan de buitenkant prima lijkt te lopen, maar je vanbinnen voelt: ik ben mezelf ergens kwijtgeraakt.
Nu het boek naar de drukker is, voel ik ook iets anders: ik moet loslaten.
Tot nu toe kon ik blijven aanpassen. Nog één zin beter maken. Nog één nuance toevoegen. Nog één keer kijken of alles klopt. Maar er komt een moment waarop je niet verder komt door te blijven schaven. Dan moet je vertrouwen.
Misschien is dat wel precies waar dit boek ook over gaat.
Je hart volgen betekent niet dat alles zeker voelt. Het betekent dat je leert bewegen terwijl niet alles vaststaat. Dat je een stap zet, omdat iets in jou weet dat het tijd is.
Binnenkort houd ik het eerste exemplaar in handen. Ik kan me dat moment nog nauwelijks voorstellen. Een boek dat zo lang van binnen leefde, krijgt dan ineens gewicht. Een kaft. Pagina’s. Een begin en een einde. Iets dat ik kan vasthouden, maar dat daarna ook zijn eigen weg mag gaan.
En dat vind ik misschien nog wel het spannendst: dat het boek straks niet meer alleen van mij is.
Dan mag het naar lezers. Naar mensen die misschien zelf op een kruispunt staan. Naar mensen die voelen dat hun leven van buiten misschien werkt, maar vanbinnen niet meer helemaal klopt. Naar mensen die verlangen naar meer rust, helderheid, moed en betekenis.
Mijn hoop is niet dat dit boek alle antwoorden geeft. Wel hoop ik dat het iets opent. Een vraag. Een moment van herkenning. Een kleine beweging naar binnen. Misschien zelfs de moed om één keuze te maken die beter past.
Voor nu ben ik vooral dankbaar.
Dankbaar dat dit boek er bijna is. Dankbaar voor iedereen die heeft meegelezen, geholpen, aangemoedigd of op precies het juiste moment zei: ga door.
En ook dankbaar voor het lange proces zelf. Want misschien ontstaat iets wat echt klopt nooit in één rechte lijn. Misschien heeft het tijd nodig. Twijfel. Stilte. Vertraging. Bijsturing. En uiteindelijk vertrouwen.
Volg je hart is naar de drukker.
Nog even, dan mag ik het vasthouden.
En daarna mag het de wereld in.
Wil je eenmalig een seintje als het boek beschikbaar is? Stuur me dan een bericht met de zin: “Ja, je mag me daarover één mail sturen.” Dan zet ik je met liefde op de lijst.